Τι και αν τα χρόνια περνούν και μεγαλώνουμε, την παιδική ψυχή και μνήμη δεν την σβήνει η γομολάστιχα του χρόνου, όσος καιρός και να περάσει.

Σήμερα, Πρωτομαγιά 2009, η σκέψη μου πήγε στις σχολικές εκδρομές που κάναμε τη δεκαετία 1950 - 60 στο χωριό, όταν στο δημοτικό σχολειό μαθαίναμε γράμματα γύρω στα 200 παιδιά τη χρονιά.

 Γιάννης Κ. Ρουσιάς, συνταξ. δάσκαλος 

Με τη γραφή μου αυτή θα προσπαθήσω να περιγράψω τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής των τσοπαναραίων, όπως τις έχω ακούσει από τους γονείς μου αλλά και από προσωπικά βιώματα.

 "Στις 18 Ιανουαρίου εορτάζει το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου  (αφιερωμένο στον Μέγα Αθανάσιο, Επίσκοπο Αλεξανδρείας),  που βρίσκεται περί τα 300 μέτρα πριν  φτάσουμε στο χωριό μας, στην αριστερή  πλευρά, στην κορυφή ενός λοφίσκου με το όνομα  "Τσιούμπι".

Είναι από τα εξωκλήσια με μεγάλη επισκεψιμότητα τη θερινή περίοδο, γιατί βρίσκεται κοντά στον κεντρικό δρόμο, με εύκολη πρόσβαση και  απέραντη πανοραμική θέα. 

Θέα του Ναού  από το χωριό,  στην κορυφή του λοφίσκου "Τσιούμπι". Στο βάθος τα βουνά "Αρτοζήνος" αριστερά  και "ανεμιστός" δεξιά.

Ακριβώς, λοιπόν,  απέναντι από το χωριό  (ατενίζοντας από τη "Ράχη" ανατολικά), στο ψηλότερο σημείο του αντερείσματος  "Τσιούμπι" [1], στην κορυφή  του (σε υψόμετρο 1000 περίπου μέτρων), βρίσκεται ο ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου, ο επιλεγόμενος από τους κατοίκους του χωριού  "Μάη - Θανασάκος".