Αθανασίου Κ. Γκούτη                                    

(Κυριακή 18 Ιουνίου,  για το τρέχον έτος  2023)

       Μέ την ευκαιρία της κατ έτος,  τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια,  επικράτησης της γιορτής του πατέρα,  θέλω να κάνω μια συνοπτική αναφορά,  στο περιεχόμενο,  της λέξης πατέρας.   Μιας λέξης  που έχει οικουμενική διάσταση,  τόσο ως φορέας  δημιουργίας  (της ζωής),  όσο και ως φορέας  συναισθημάτων, που,  ως ενότητα  (οικογένεια),  συμβάλλει (και ο πατέρας)   στην  συντήρηση και προαγωγή της κοινωνίας, στην εξέλιξη και διαμόρφωσή της,  σε επίπεδα ανώτερα,  των κάθε φορά,  ήδη,  διαμορφωμένων.

     Δεν θα μπορούσε να γίνει  διαφορετικά,  γιατί και ο πατέρας,  ταυτόχρονα και από κοινού  με την μητέρα,  είναι συνδιαμορφωτής  του πρωτογενούς κυττάρου της κοινωνίας,  δηλαδή της οικογένειας και κατά συνέπεια,  θα ήταν αδικία  (αφροσύνη),  να τιμάται η μεν και να παραλείπεται ο δε.

 Γιάννης Ηλ. Χρονόπουλος

Είναι πάρα πολύ δύσκολο και ευαίσθητο θέμα για ανάπτυξη, όμως θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω μέσα από την πορεία των κοινωνικών δρώμενων του κοινωνικού γίγνεσθαι, χωρίς αναφορές σε διδακτικό προσωπικό και στους μεγάλους εκπαιδευτικούς. Ανησυχητικά φαινόμενα παρατηρούνται στο χώρο της παιδείας, σε γενικές γραμμές, από την πρωτοβάθμια έως την τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

Όταν βλέπουμε παιδιά διαφόρων ηλικιών να επιδίδονται σε εγκληματικές πράξεις: Καταστροφή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, καταστροφή εθνικής κληρονομιάς και προσβολή των εθνικών συμβόλων, τότε γίνεται μία απλή αναφορά στα γεγονότα από τους αρμόδιους, κάνουν κάποιες κινήσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα απλώς για την τηλεθέαση, προσπερνούν το θέμα και γίνονται παθητικοί θεατές.

Κανονικά, ο άνθρωπος πρέπει, όσον αφορά την καρδιά, να ζει πάνω από τα 85 χρόνια. Με τη συνηθισμένη καρδιολογική εξέταση που κάνουμε, ενώ φεύγουμε ευχαριστημένοι, δεν ξέρουμε με βεβαιότητα πώς είναι οι αρτηρίες, που τροφοδοτούν την καρδιά, ούτε πότε θα πάθουμε καρδιακό επεισόδιο.

Ο θάνατος έρχεται, όταν βουλώσουν οι αρτηρίες της καρδιάς. Επομένως, πρέπει να ξέρουμε αν έχουμε φραγμένες αρτηρίες. 

Οι εξετάσεις που κάνουμε συνήθως σε καρδιολογικό έλεγχο είναι: To ηλεκτροκαρδιογράφημα που βοηθάει πολύ λίγο στην πρόληψη του εμφράγματος. Το περίφημο TRIPLEX που γίνεται σε όλους, αλλά δεν βλέπει καθόλου τα αγγεία της καρδιάς. Το test κοπώσεως δεν γίνεται σε μεγάλες ηλικίες και όταν γίνεται δεν ολοκληρώνεται, και γίνεται αναξιόπιστο, και μας καθησυχάζει χωρίς να μας εξασφαλίζει. Το νεώτερο echo stress πιθανώς να μας δείξει έμμεσα αν υπάρχουν φραγμένες αρτηρίες.

Οι προηγούμενες εξετάσεις λένε, εφόσον γίνουν όλες, ότι κάτι πιθανώς να γίνεται ή να μην γίνεται στην καρδιά και για αυτό είναι πιθανό να εγκαταλείψουμε τον κόσμο αυτόν πρόωρα, και χωρίς να το θέλουμε.

Η μόνη αναίμακτη εξέταση που δείχνει τα αγγεία της καρδιάς είναι η ΑΞΟΝΙΚΗ ΣΤΕΦΑΝΙΟΓΡΑΦΙΑ. Είναι μία απλή αξονική που κρατάει 10 λεπτά. Με μικρό κόστος, μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες της καρδιάς και μας δείχνει αν είναι και πόσο είναι βουλωμένες, και αν χρειαστεί, να τις ξεβουλώσουμε και να ζήσουμε ...όσο θέλουμε.

Η καρδιά είναι μια μηχανή που, αν παίρνει αίμα από τις αρτηρίες της, δεν σταματάει να δουλεύει.

Μετά από αυτά που ανέφερα, καταλαβαίνει κανείς ότι, για την καρδιά δεν χρειάζεται διάγνωση με ερωτηματικά και αμφιβολίες, αλλά πρέπει να ξέρουμε ακριβώς τι έχουμε και τι με βεβαιότητα θα κάνουμε. Αλλιώς, θα πληρώσουμε το τίμημα με τη ζωή μας

Ιωάννης Ν. Δημόπουλος
καθηγητής καρδιολόγος-παθολόγος

(ΘΓΤ)

Γράφει ο "Τουθεύς"

Αναδρομή στη δεκαετία του πενήντα...

Στην άγονη γη του χωριού μας οι πλαγιές είναι κατάφυτες από σπάρτα.

Την άνοιξη, το υπέροχο άρωμα των κίτρινων λουλουδιών τους διαχέεται στη φύση και μαζί με τη μαγευτική εικόνα του συνδυασμού κίτρινου-πράσινου, απαλύνει την τραχύτητα του Αρκαδικού τοπίου. 

Γιάννης Ν. Δάρας

Σαν  παιδιά, με τα κριτήρια της εποχής  εκείνης  τουλάχιστον, είμαστε  καλά παιδιά. Τα όσα μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι, ή γονείς μας ήσαντε ή μπαρμπάδες ή γείτονες ή και περαστικοί, τ' ακούγαμε χωρίς αντιλογίες.

Τους δασκάλους μας και στην εφηβεία μας τους καθηγητές μας, τους σεβόμαστε ακόμα περισσότερο, αλλά και αυτοί αξίζανε πράγματι τον σεβασμό και την εκτίμηση μας.