"Στον Ιερό  Ναό της Αγίας Παρασκευής ετελέσθη θεία λειτουργία και αρτοκλασία. 

Η Ευτυχία του Στάθη  Ρουσιά, από την καλαμάτα,  οικογενειακός έρχεται κάθε χρόνο

και προσφέρει λουκούμια και δίπλες.

Η  Αγία Παρασκευή να είναι βοήθεια όλων μας".

https://www.facebook.com/100014963940637/videos/791552689805267

Σχετικά με   την ιστορία του Ναού 

μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε στον παρακάτω σύνδεσμο

το σχετικό άρθρο του στρατηγού ε.α. Χ. Αθ. Μαραγκού.

https://www.servou.gr/xoservxrhl/axiotheata/73-ekklisieskaiexokklisia/528-2009-01-09-21-26-58

(ΧΙΜ)

Την Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011, στο γραφικό Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, στην ομώνυμη περιοχή, έγινε πανηγυρική θεία λειτουργία, χοροστατούντος του πανοσιολογιότατου αρχιμανδρίτη πατρός Ευμενίου, την οποία παρακολούθησαν πολλοί συμπατριώτες μας. Έγινε αρτοκλασία και εψάλη τρισάγιο για δεύτερη χρονιά υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του εκλιπόντος πατριώτη μας Θ. Κ. Τρουπή, πρωτεργάτη της αναστήλωσης του ναού, και του τέως προέδρου του Συλλόγου μας αειμνήστου Ηλία Χειμώνα.

Μετά τη θεία λειτουργία και στον ειδικά προς τούτο διαμορφωμένο χώρο προσφέρθηκε ψητή γουρουνοπούλα και άλλα εδέσματα που ετοίμασαν κυρίες των οποίων οι σύζυγοι εόρταζαν την ονομαστική γιορτή τους.

Ακολούθησε κάτω από τη σκιά της πρόχειρης τέντας, χορός και τραγούδια.

Θοδωρή Γ. Τρουπή (Γκράβαρη)

Άποψη του Αρτοζήνου από ΒΔ (από το δρόμο Λευκοχώρι-Λαγκάδια)

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1950, πριν αρχίσει η ερήμωση της υπαίθρου με την ανάπτυξη της αστυφιλίας, οι κάτοικοι του χωριού επιβίωναν στηριζόμενοι στην πρωτόγονη αγροτική οικονομία και κτηνοτροφία.

Συμπληρωματικά ασχολιόντουσαν στις μαστοροδουλειές, όπως του κτίστη, του τσαγκάρη, του σιδερά, του πραματευτή κ.α.

Γεώργιος Ι. Δημόπουλος

Το φτωχικό, γαλήνιο χωριουδάκι

με την παράξενη θολή ομορφιά

κι’ ένα σταχτί κουκλίστικο σπιτάκι,

χαράχτηκε στη σκέψη μου βαθιά.

             ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ

                                Εκεί όπου όλοι θρηνούν,

                                 Δεν ακούγεται ο θρήνος,

                                     ANTONIO PORCHIA

                                                                                                        ..............................................................

Εν αρχή ην η λύπη

κι ένα τεράστιο στόμα

που ουρλιάζει το χρόνο.

Ύστερα εμφανίστηκαν

κάτι απροσάρμοστα πουλιά

οι ερωβιοί, που ζούσαν μόνο με έρωτα